Bas Visscher

Het is alweer even geleden maar ik wil het toch graag nog delen. In het weekend van 14/15/16 juni 2019 vond het Groot Nederlands Studenten Kampioenschap (GNSK) plaats in Amsterdam. Dit is een multisport evenement waarbij verschillende universiteitssteden het in ongeveer 15 sportdisciplines tegen elkaar op nemen. Aangezien dit evenement op mijn werk (USC) was ik heb bij verschillende sporten foto’s gemaakt. Fotografie is het afgelopen jaar een grote hobby van me geworden en het was daarom een toffe klus om te doen. Weer eens wat anders dan klimmers op de gevoelige plaat zetten 😉

Ook heb ik een filmpje van de Adventure Race Amsterdam 2019 gemaakt, een race die ik nu voor de 3e keer samen met de ASAC heb georganiseerd. Inclusief drone en timelapsebeelden :P!

Mijn voornemen is om in de toekomst zeker meer van dit soort foto- en videoprojecten te gaan doen. Ik heb van beide klussen genoten. Het is erg uitdagend en creatief werk. Dus….. mocht je een keer een klimmer nodig hebben die foto’s of video’s kan maken, dan mag je me zeker benaderen 😉

Inmiddels is het al weer een paar maanden geleden dat ik samen met Niek de Jonge in Alaska was. Afgezien van een paar foto’s op Instagram en een interview heb ik tot op heden nauwelijks iets over de expeditie geschreven. Ik heb veel gewerkt en ik wilde mijn best doen op een verhaal vol spanning en emoties…maar uiteindelijk heb ik al die tijd helemaal niks geschreven. Nu is het echt de hoogste tijd, maar onder deze druk is het onderstaande toch meer een verslag geworden dan een verhaal. Anyway, beter laat dan nooit, toch nog een post over ons avontuur in Alaska!

Het plan

Wat was ook alweer het idee? Na mijn expeditie naar Pakistan wilde ik graag een expeditie waarbij avontuur en hoge kwaliteit klimmen centraal stond. Niet het ploegen door de poeder, maar mooi ijsklimmen. Alaska leek me tof, en al gauw kwam de Revelation Mountains op mijn radar. Een massief met steile granieten wanden en spannende Bijbelse namen. De trigger ontstond eigenlijk vooral door onderstaande foto. Het is een foto uit het American Alpine Journal van de berg genaamd Titanic. Het report gaf aan dat de noordwand (links op de foto) nog nooit beklommen was. Door de rechterwand liep slechts één route. Op de satellietbeelden zag ik ook aantrekkelijke pieken eromheen waar verder geen foto’s van te vinden waren. Sounds like a plan! Niek was er ook voor te porren en na een aantal maanden voorbereiden stapten we op 10 maart in het vliegtuig.

Na een lange vlucht kwamen we middag in de nacht in Anchorage aan. Ann stond ons hier op te wachten- superaardig! De volgende dag een dag inkopen doen voor een paar weken op de gletsjer en vervolgens met de Uber taxi door naar Talkeetna. Iris, een Nederlandse vrouw die al jaren in Talkeetna woont, ving ons hier op. Uiteindelijk hebben we hier een dag of zes gewacht voordat we konden invliegen. Er was veel slecht weer in de Revelations en dan vliegen ze logischerwijs niet. We hebben deze wachtdagen wel goed besteed door Iris te helpen met allerlei klussen in en rondom het huis.

Toen kwam het verlossende woord: jullie mogen invliegen. Ondanks het lange wachten kwam het toch nog als een verrassing, want we zaten net aan de lunch. Gauw de laatste spullen bij elkaar gepakt en toen halsoverkop het vliegtuig in. Spannend! Na een vlucht met prachtig uitzicht op Denali landen we op de Revelation Glacier. Er was super veel sneeuw en we zakten direct weg tot onze heupen. Ons plan om het basiskamp hoger op de helling te plaatsen kon direct overboord. Wel waren we op een indrukwekkende plek terecht gekomen. Overal om ons sneeuw heen en steile wanden. Maar er was niet veel tijd om van het uitzicht te genieten. We zijn direct aan de slag gegaan om ons basiskamp in te richten. De volgende dag hebben we zelfs een sneeuwhol gegraven om als keuken te gebruiken. Ik moet zeggen dat ik het best pittig vond om zo een gletsjerbewoner te worden. Het was koud, de tent toch vrij krap en in tegenstelling tot mijn eerdere expedities was het niet mogelijk om met een boekje in het gras te chillen. Maar goed, daar kwamen we dan ook niet voor.

Ons geduld werd verder op de proef gesteld, want na zes dagen wachten op het invliegen volgden nog eens vijf dagen met matig weer. We hebben twee skitochtjes gemaakt en daarbij de route naar Titanic verkend. Maar zodra we op de col kwamen bleek het te bewolkt om iets van de omgeving te zien. Verder hielden we ons vooral bezig met koken en lezen op de e-reader. Via onze weermannen Vincent, Court en Wout en weervrouw Iris werden we goed op de hoogte gehouden van de voorspellingen. Toen zij allemaal aangaven dat het goed weer zou worden wisten we dat we nu echt in actie konden komen.

Titanic

Om bij de Titanic te komen moesten we een behoorlijke reis maken, over een pas en daarna naar beneden, en vervolgens weer omhoog. Helaas was het voor de piloot niet mogelijk om ons dichterbij te droppen. Het gevolg was dat we geen idee hadden van de condities en maar moesten gokken dat ons doel echt de moeite waard was. Onze voorgenomen tactiek was om in één push naar de voet van de Titanic te skiën, gewapend met tentje, eten en een heleboel klimmateriaal. Skiën op bergschoenen is zeker niet mijn favoriete bezigheid en al helemaal niet met een zware rugzak op verijste sneeuw. Het kostte ons dan ook ruim 8 uur afzien om bij de voet van de Titanic te komen.

Waar ons dal helemaal vol lag met sneeuw, was de omgeving rondom Titanic juist erg kaal. Dat betekende ook dat er geen ijs was op onze wand. Er waren eigenlijk geen echt goede lijnen te zien. De bovenkant van de enige mogelijke lijn had seracs maar was op zich beklimbaar. Toen er in de nacht een serac via deze geul naar beneden viel werd het duidelijk dat de Titanic noordwand hem echt niet ging worden. De volgende ochtend was onze moraal laag. Zoveel geïnvesteerd om hier te komen, maar wellicht helemaal voor niets?

Na een verdere scout zagen we de noordgraat van de Titanic. Dit bleek een mooi back-up plan. Uiteindelijk hebben we deze graat in een lange push van ongeveer 16 uur beklommen en weer afgedaald. Het onderste deel bestond uit mixed limmen tot M4/5, en het bovenste deel uit steile sneeuw. Er zaten af en erg leuke passages in, zoals hieronder op de foto waar Niek naar de smalle chimney toeklimt.

Rond 16.00 bereikten we de top. Prachtig uitzicht om ons heen en een mooie goedmaker na de teleurstelling van de noordwand. In de verte zagen we Denali liggen.

Vastgelopen

Tijdens de afdaling zagen we al de de steile noordwand van Peak 8910 liggen. Voor ons de eerste blik op deze kant van de berg. Maar eerst wachtte nog de lange terugtocht van circa 8 uur naar ons basiskamp. Jemig, wat een eind lopen met die zware rugzakken. We waren e er op een gegeven moment aardig klaar mee. Ik had blaren door het vellen en vond het maar lastig oriënteren in de mist. Eenmaal terug in het basiskamp hebben we toen twee dagen rustig aan gedaan met pannenkoeken bakken en boeken lezen.

Toen opnieuw naar boven. De noordwand van Peak 8910 zag er gaaf uit, maar helaas zaten er in het linkerdeel wel seracs. Met een hoop speuren kwamen we op een veilige lijn die ons direct naar de top zou kunnen brengen. De volgende ochtend gingen we vroeg op pad. Wederom diep sporen door de sneeuw. De randspleet verliep soepel, maar in de wand zelf was het moeilijk om de juiste weg te vinden. Niek ging voorop en klom knap een moeilijke lengte voor, deels drytoolend, deels op aid. Het was echt behoorlijk koud en zelfs in mijn dikke donsjas zat ik te rillen. De daaropvolgende lengte was voor mij. Ik hoefde alleen maar 15m moeilijk klimmen om op een band te komen, maar algauw bleek dat de spleten extreem klein en mossig waren. Super eng klimmen en ook op aid zag ik het niet gebeuren. Onder de sneeuw zaten alleen maar compacte granieten platen en het leek me heel onverstandig om op die plek een val in de standplaats te riskeren. Niek heeft nog een poging gedaan maar moest helaas ook opgeven. De sneeuwband die ons verder moest leiden was niet ver weg….

Terug bij de randspleet was ik er behoorlijk klaar mee. Mentaal was het toch allemaal behoorlijk pittig en ik merkte dat ik simpelweg geen plezier haalde uit de beklimming. Wat mij betreft even geen nieuwe poging maar een meer laagdrempelig doel.

Dat doel moest een berg tegenover ons basiskamp worden. Maar over deze poging kan ik ook kort zijn. De omstandigheden op de berg waren wederom niet goed met heel veel steile sneeuw die door de zon beschenen werd. Het terrein hoog op de graat was veel complexer dan we hadden gedacht en het voelde niet goed om door te pushen. Toen ik mijn rugzak uitpakte op zoek naar mijn spinnerleashes bleek ik die ook nog eens niet bij me te hebben. Terug bij basecamp bleken ze gewoon in mijn softshell te zitten. Stom! Maar voor dit soort beklimmingen moet je scherp zijn en daarom ook goed dat we zijn omgekeerd.

Tantaluskwelling

Al die dagen hadden we overdag stralend weer maar ijskoude nachten gehad, zo ongeveer tot -20. Aan deze mooi weer periode ging volgens de berichten een einde komen. We wilden de expeditie graag nog met een positieve beklimming afsluiten. Tijdens de laatste mislukte beklimming had ik een mooi couloir gespot aan de zuidzijde van P8910. Dat leek een goede route om toch een mooie beklimming te kunnen doen. Wel zagen we dat de sneeuwgoot niet overal doorliep, en dat we waarschijnlijk twee mixed passages moesten doen.

We wilden de buit binnen halen in goed weer en daarom zijn we de volgende ochtend meteen weer vroeg opgestaan om in één push de aanloop en de beklimming achter elkaar te doen. Deze keer verliep alles gelukkig vrij soepel. De sneeuw in het couloir was perfect en we konden makkelijk hoogte winnen. De mixed passages waren niet al te moeilijk, ongeveer M3/M4, en ze gaven net dat beetje extra spice aan de ervaring. De topgraat leek van een afstand het makkelijkste deel maar wederom bleek de sneeuw diep en instabiel. Met een hoop ploeteren en af en toe delicaat traverseren bereikten we de top. Yes!

Terug in Talkeetna besloten we de p.8910 om te dopen tot Tantalus, naar de bekende mythologische kwelling waar je nooit krijgt wat je wilt. Wij droomden van Alaska ijs, maar kregen vooral poeder op rots. Maar misschien moet ik niet te verwend wezen, want uiteindelijk was de beklimming van dit couloir toch iets om erg blij mee te wezen!

De voorspelde weersverslechtering kwam inderdaad en toen hebben we de keus gemaakt om ons te laten ophalen door het vliegtuigje.

De beklimmingen/pogingen op een rijtje

• Nieuwe route op de Titanic (net geen 3000m). Noordgraat. 1100m klimmen, M5, 60 graden sneeuw. Derde beklimming van de berg ooit voor zover bekend.
• Nieuwe route op Tantalus (p8910m op de kaart). Zuidcouloir, 800m klimmen, max m4. Tweede beklimming van de berg ooit voor zover bekend.
• Mislukte poging op de Tantalus noordwand (vastgelopen).
• Mislukte poging op een van de voortoppen van Obelisk.

Terugkijkend:

Vooropgesteld: het was voor mij een nieuw soort expeditie: winters, in een afgelegen gebied, een tweemansteam, kamperen op de gletsjer, skiënd naar je doel toe, geen foto’s van sommige doelen, ingevlogen worden met een klein vliegtuigje etc. Mentaal was het niet altijd makkelijk. Maar het was wel een pure en indrukwekkende ervaring waar ik veel van geleerd heb.

In eerste instantie had ik ook de neiging om niet helemaal tevreden te zijn met de behaalde beklimmingen. Het waren leuke en mooie routes, maar we hebben bijvoorbeeld in totaal slechts twee ijsboren gedraaid, op plekken waar het niet noodzakelijk was. Dat was jammer, want ik had vantevoren zo op het mooie Alaska ijs gehoopt. Dat veranderde toen ik thuis kwam en ik hoorde van het ongeluk van David Lama, Hans Jorg Auer en Jess Rosskelley. Veilig thuiskomen is altijd het allerbelangrijkste, daarna als vrienden en daarna komt pas het eventuele succes. Hun ongeluk laat voor mij zien dat zelfs de allerbeste alpinisten kwetsbaar zijn. Natuurlijk raakte dat bericht ons ook, en daarom voelde het extra goed om veilig terug te keren in Nederland.

Deze expeditie werd mede mogelijk gemaakt door de NKBV. Thanks Klimwinkel.nl voor de support bij het materiaal besellen.

Het is koud
Langzaam
Vallen mag niet
Altijd andere touwgroepen
Er valt ijs op je
Dooit wanneer je er klaar voor bent
Eng als het moeilijk wordt

En toch is het elke keer weer fantastisch..

Samen met Dorien en Saskia ging ik voor een week ijsklimmen in de Ecrins. Ons doel was om ontspannen mooie en niet al te lastige watervallen te klimmen. Voor mij was het daarnaast ook een mooi moment om mijn nieuwe gear te testen voor mijn eerstvolgende expeditie naar Alaska. Ik wilde mijn nieuwe winterschoenen, softshellbroek, synthetische overbroek en dikke handschoenen uittesten. Dit was natuurlijk de uitgelezen kans. Ik was vooral benieuwd naar mijn nieuwe Scarpa Phantom 6000 schoenen en het viel me niet tegen. Waar ik met de lichtere Phantom Tech schoenen gauw koude voeten krijg, was het grote 6000 broertje heerlijk warm. Maar ik moet ook zeggen dat de Phantom Tech toch wel echt een stuk lekkerder klimmen, omdat mijn hiel veel beter vast zit. Ik kreeg nog de tip van Line en Wout om te klussen met zooltjes en verdikkingsmaterialen, en daar heb ik nu mijn hoop op gevestigd!

Het leek ons leuk om met zijn drieën een mooie en lange route te klimmen. Mij leek het wel leuk om de Formes du Chaos te klimmen, een waterval die ik in 2005 al weleens had geklommen als startend ijsklimmer. Ik wist nog dat het gevarieerd klimmen was en een van de mooiste routes in deze gradatie. Het was ook alweer zo lang geleden dat ik het niet erg vond om de route om nogmaals te doen. Ik was helaas ook een beetje vergeten dat ie nogal populair kan worden….

Na een skisessie gingen Saskia en ik voor een waterval in Fournel in de regio. Helaas zat onze geplande waterval l vol met andere touwgroepen dus liepen naar de achterzijde van het dal. Hier was gelukkig “maar” 1 touwgroep boven ons. Het leverde nog heel mooi klimmen op!

Helaas konden we de laatste dagen van de week niet meer klimmen of skiën omdat er ruim een meter sneeuw was gevallen. We hebben nog wel geprobeerd om bij de skipiste te komen maar ergens halverwege ontstond er een opstopping van auto’s en toen zijn we omgedraaid. Natuurlijk had ik nog wel zin om nog wat dagen aan het ijs te hangen, en ook lonkten de steilere watervallen, maar het is het wat is. Misschien volgend jaar maar eens een langere ijsklimtrip plannen 😉

Het is soms moeilijk kiezen tussen alpinisme en sportklimmen. Mijn expeditie van afgelopen zomer naar Pakistan was een ervaring om nooit meer te vergeten. De ruige bergen, de bijzonder vriendelijke mensen, het afzien in de diepe sneeuw, de topsfeer die we als klimteam hadden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het maakt allemaal diepe indruk en ik weet zeker dat ik het nooit had willen missen. Maar het plezier van sportklimmen trekt ook altijd aan me. Een week in Zuid-Frankrijk, zoals we afgelopen kerst-vakantie hadden, is voor mij de perfecte vakantie. Je bent op pad met vrienden, klimt mooie routes, lekker weer, de sportieve uitdaging van een moeilijke route… ik kan er geen genoeg van krijgen 🙂

De laatste jaren zijn er vaak geen goede ijsklimcondities hoog in de bergen, en al helemaal niet in de kerstvakantie. De zon in het zuiden roept dan, en dit jaar hadden we Seynes en Russan als bestemming gekozen. Via via had ik al gehoord dat dit mooi gebieden waren, met een aantal mooie tufa’s. Toen we aankwamen in Seynes stelde de aanblik van de rotsen niet teleur. De wanden liggen pal op het zuiden en zijn echte zonvangers. Het was soms in een t-shirt nog steeds te warm!

Seynes is vooral een gebied voor 6e en 7e graads klimmers, maar ook als je het makkelijker of moeilijker zoekt kan je hier ook goed aan de slag. Het is een hele brede wand, opgedeeld in verschillende sectoren. De Nouveau Monde sector is het paradepaardje met een flinke overhang en fotogenieke tufa’s. De andere sectoren zijn ook erg leuk, maar hebben een verticaal, technisch karakter en zijn misschien iets minder speciaal. De behaking is dik in orde.

Russan is ook erg leuk. We zijn hier maar één dagje geweest, omdat het ver rijden was vanaf ons vakantiehuis. Ook dit gebied ligt vol op het zuiden. Er zijn hier honderden routes in alle gradaties, en het is iets beter geschikt voor een gezelschap met uiteenlopend klimniveau. De omgeving is erg mooi door de rivier die beneden in de kloof stroomt. Het is wel verder aanlopen dan Seynes. De wanden zijn ook iets minder indrukwekkend maar dat heeft ook wel weer als voordeel dat het toegankelijker is.

Het nadeel is wel dat in beide gebieden regelmatig auto’s worden opengebroken. Parkeer je auto alleen op plekken waar veel andere auto’s staan en laat geen waardevolle spullen achter.

Het tufa’s knijpen in beide gebieden viel me soms behoorlijk tegen. Dit is echt een specialisme op zich. Ik heb in een tufa 7B en 7B+ gehangen, maar het lukte niet om ze te redpointen. De gele overhangende rots biedt fysiek klimmen en je moet veel lichaamsspanning houden. De routes in de grijze rots zijn vaak verticaal op randjes en dat is veel meer mijn stijl. Het leek me leuk om mijn verzameling 7B’s wat uit te breiden (die sowieso nog erg karig is), en ik verwachtte dat dit me wel een hoop moeite zou kosten. Michiel en ik vonden een 7B, genaamd Si j’etais. Ik hing de setjes in en werkte de passen uit, en Michiel tikte hem daarna gelijk flash in. Dat bood natuurlijk goede motivatie en daarna kon ik redelijk in control de route redpointen. Gradaties blijven subjectief….

Ik probeer het sportklimmen ook als training voor alpinisme te zien. Goed onsight klimmen is dan eigenlijk meer relevant dan redpointen. Voor mij is het belangrijk om allround te kunnen klimmen, van plaat tot overhang, in verschillende rotssoorten en met verschillende klimtechnieken. In Seynes/Russan heb ik maximaal 2 pogingen per route gedaan. Voor de rest probeer ik vooral nieuwe routes op te zoeken waarbij ik nog niet weet hoe ik de bewegingen moet uitvoeren. Mentaal vind ik dit ook het meest uitdagend, omdat je soms wel een verre voorklimval kan maken. In sommige moeilijke routes bevroor ik soms boven de haak en liet ik me vallen. Maar het ging vaak ook wel lekker en ik heb een aantal mooie 6C’s en een paar leuke maar ook onduidelijke 7A’s onsight gedaan.

De week ging natuurlijk weer te snel voorbij en we wilden nog lang niet naar huis. Het sportklimmen smaakte heel erg naar meer, maar de eerstvolgende trip is waarschijnlijk een ijsklimtrip in de Alpen. Waarschijnlijk is de knop zo om, en wil ik na de eerste waterval alleen maar meer koud en steil ijs. Maar voor nu verlang ik terug naar de tufa’s 🙂

Na een enkele dagen trad klimmen in Annot gingen Willem en ik door naar de Gorges du Verdon. Voor ons beiden het eerste bezoek aan deze prachtige rotskloof in Zuid Frankrijk. Het is een hele mooie omgeving, en ik snap meteen waarom er al zo lang fanatiek op deze plek geklommen wordt. Als je over het randje van de rotsen naar beneden kijkt, gaat het honderden meters loodrecht naar beneden. De rots is steil, echt serieus steil, en de kloof is gigantisch groot. Op veel plekken zie je de klimmers tegen de wand geplakt. In de lucht cirkelen de vale gieren rond. De Gordes du Verdon is indrukwekkend en een echt rotsklimmersparadijs.

We hadden al begrepen dat je voorzichtig moet beginnen in de Verdon, zodat je rustig aan de stijl kan wennen. Er is ook wel wat commitment nodig, want je moet vanaf de top van de rotswand de kloof in abseilen en dan weer terug naar boven klimmen. We kiezen daarom als start voor de route “Les deux doigts dans le nez”, een route met 5 touwlengtes die allemaal de gradatie 6a+ hebben. Met enig zoeken vinden we de plek waar je moet abseilen om bij de start van de route te komen. De naam van de route staat op de rots geschilderd.

Het is een hele leuke route en een mooie kennismaking met de typische Verdon stijl. Je klimt vaak op grillige rots en houdt je vast aan gaatjes en randjes. De 5 lengtes zijn erg mooi en weinig afgeklommen. Er zit een driemanstouwgroep met Franse klimmers voor ons, en in de laatste lengte horen we een hoop gevloek van boven komen. De voorklimmer heeft per ongeluk (?) de directe 6B+ uitklim genomen, en voor de naklimmers levert dat de nodige probemen op. Ik verdiep me nog eens in de originele route in de topo en zie dat de uitklim veel meer naar rechts loopt. Het is een prachtige, steile lengte met grote grepen en enkele atletische passages. Ik ben blij dat ik niet door die lastige lengte heen moet.

De volgende dag staat de klassieke route ‘La Demande’ op het programma. Het is een route uit 1968 van 13 touwlengtes, met als maximale moeilijkheidsgraad 6A+, en een waarschuwing dat best wat klimmers het meer als 6B+ vinden voelen. We besluiten om de auto bovenaan de route neer te zetten, ab te seilen en dan via een paadje naar de route lopen. Een aantal touwlengtes en een hoop geploeter verder komen we er achter dat we op de verkeerde plek naar beneden zijn gegaan. We hebben de ‘Jardin’ via allerlei vaste touwen getraverseerd via rotsbanden en struiken, doen nog meer abseils en komen vervolgens hopeloos vast te zitten in steil bosjes terrein. Het is al lunchtijd en de instap van de route is nog lang niet in zicht. We kiezen eieren voor ons geld en besluiten de route een andere dag te doen.

We dalen via ongemakkelijk padloos terrein af totdat we bij het toeristische wandelpad aankomen beneden in de kloof. Pas na 20 minuten lopen staan we onder de wand van La Demande. Het is nu al veel te laat en we realiseren ons dat we heel dom bezig zijn geweest. We zijn uit gemakzucht op dezelfde plek als gisteren gaan abseilen, maar dat werkt natuurlijk niet. Teleurgesteld lopen we de kloof uit tot we bij een parkeerplek zijn.

Onze inschattingsfout heeft ook wel wat gevolgen, want er loopt geen wandelpad terug naar de auto. Liften dus, maar we weten niet precies hoe. Een vader, moeder en dochter willen ons wel afzetten bij Pointe Sublime, en dat vinden wij wel klinken als de plek waar onze camper staat. Ons gebroken Frans bevordert de communicatie ook niet echt. Als we daar aankomen, blijkt dat een geheel andere plek te zijn, maar we worden toch uitgenodigd om even samen van het uitzicht te genieten. Ondertussen begint zich enige verdeeldheid binnen het gezin af te tekenen. Vader wilt ons wel afzetten bij de camper, maar moeder is resoluut dat het niet gaat gebeuren. Wij willen niet verantwoordelijk zijn voor verdere echtelijke problemen en stellen voor ons bij de splitsing af te zetten. Vader delft het onderspit, en even later staan wij op zo’n 8 km lopen van onze camper.

Er komen nauwelijks andere auto’s langs, en ik heb al zonder resultaat een paar taxi’s gebeld. Dan stopt er opeens een echtpaar die ons wilt meenemen. We scheuren belachelijk hard over de weg, verstaan weinig van het Frans maar weten nog wel te ontcijferen dat de man een zwaar motor ongeluk heeft gehad en een tijd in de gevangenis heeft gezeten. De conversatie begint wat ongemakkelijk te worden maar dit duurt niet lang, omdat onze redders het gaspedaal goed weet te vinden. We worden heel lief bij de camper afgezet en na een au revoir en een merci beaucoup zijn we eindelijk weer terug bij af. Het is dan al rond 15.30….

Na enig dubben besluiten we dat we de volgende dag natuurlijk toch een nieuwe poging moeten doen. We vinden via Google een nieuwe abseilpiste in de buurt van de klimroute El Topo, en ik besluit ook om alvast de start van deze piste te zoeken, zodat er morgen niks mis kan gaan. De volgende ochtend zijn we er klaar voor, en we doen de meest steile abseils die we ooit hebben gedaan. De wand is volledig kaal. En ondanks dat de stand uit 4 gloednieuwe haken en een ketting bestaat, voelt het wel een beetje spannend. Niks voor mensen met hoogtevrees. Maar het is een bijzonder snelle manier om snel bij de instap van La Demande te komen. Als we die eenmaal gevonden hebben zijn we natuurlijk wel een beetje opgelucht.

Willem start met klimmen, en wisselen de lengtes steeds af. De rots is flink afgespekt, bijna zoals in Freyr in de viertjes, maar toch vind ik het klimmen echt fantastisch. Ik kan naar hartelust mijn handen en voeten verklemmen in de spleten, en omdat ik hiermee vertrouwd ben voelt het klimmen nooit bijzonder moeilijk. Jammen in kalk komt niet zo veel voor, maar hier kan je lengte na lengte deze technieken toepassen. Als ik deze stijl van klimmen niet zou beheersen, was de route voor mij echt veel moeilijker geworden. Nu is het genieten!

De route is decennia geleden geopend. Echt een topprestatie als je bedenkt dat de protectie toendertijd vooral uit mephaken en houten wiggen bestond. Tegenwoordig zitten er altijd wel een paar boorhaken in de lastigste passages van de lengtes. En met een rack camalots is de afzekering geen enkel probleem. Het onderste deel van de route volgt spleten en versnijdingen, en het bovenste deel loopt door een grote schoorsteen.

Het wordt nu meer een fysieke full body work-out. Op een gegeven moment staat er ‘pied-a-dos’ in de topo, oftewel met je rug op de muur en met je voeten op tegendruk tegen de andere wand. Het is een moeizame manier van voortbewegen, maar het voordeel is wel dat je niet zomaar valt omdat je klem zit. Willem is slim bij het naklimmen en hangt de rugzak aan een slinge onder zich. Als het later mijn beurt is om te na te klimmen door een schoorsteen, wens ik dat ik minder koppig was geweest en hetzelfde had gedaan. Wat een geploeter met die tas op je rug….

In de laatste lengtes komt het echte multipitch gevoel boven. Pijnlijke tenen, een droge mond en genadeloze touwwrijving nadat ik een standplaats heb overgeslagen. Maar eenmaal boven het maakt allemaal niet meer uit. Het klimmen was fantastisch en de route is nog steeds een mooi avontuur. Onze vergissing van gisteren maakt de ervaring van vandaag net weer iets zoeter. Het was een mooie, leerzame ervaring, en we zijn allebei vastbesloten om nog meer van dit soort mooie routes hier te gaan klimmen. The Verdon rocks!

Foto’s uit oktober 2018.

 

 

 

Vorig weekend deed ik mee aan het Dutch Drytool Event in Bergschenhoek. Onder leiding van Dennis van Hoek & Marianne van der Steen waren er 15 nieuwe routes uitgezet waar ijsklimmend Nederland zich op kon uitleven. Met bijna 80 deelnemers was er aan animo geen gebrek. Drytoolen is ijsklimmen maar dan in de rots, of in dit geval aan een kunstmatige klimwand met plastic, houten of stalen grepen. En je klimt met scherpe ijsbijlen, maar je komt geen spatje ijs tegen. Meppen met je bijlen mag alleen in de houten tonnetjes, en voor de rest is het een kwestie van haken en hopen dat je bijl niet van de miniscule greepjes afvliegt. Misschien is drytoolen een wat kunstmatige vorm van bergsport (klimmen kan toch ook met je handen?!), maar ik moet zeggen dat ik het elke keer weer leuker vind dan gedacht en dat ik ervan overtuigd ben dat het een hele nuttige training is voor winteralpinisme en watervalklimmen.  Kortom, ik had een hele leuke dag.

De dag begon echter niet zo best….

 

Toen Dorien (mijn vriendin) me in de ochtend vertelde dat ze zo moe was van haar dokters nachtdienst dat ze echt geen andere plek kon vinden dan de “poepstraat” zag ik de bui al hangen.  Op de één of andere manier is er ergens in Amsterdam Oost een no-go parkeerplaats die structureel onder vuur wordt genomen door poepende vogels. We hadden het al twee keer meegemaakt, mja je moet je auto toch ergens kwijt. Ik begreep wel goed dat Dorien geen andere keus had dan hem hier neer te zetten (hij zou er slechts een paar uurtjes staan), maar ja, vogels zijn nietsontziend. Problematischer was vooral dat zelfs het duurste wasstraatprogramma de poep niet had weten te verwijderen en dat ik alleen na veel krachtig boenwerk de hardnekkige vlekken wist weg te poetsen. Tijdens de rit naar Rotterdam werd ik daarom vooral getergd door visioenen hoe ik opnieuw met emmer en sop in de weer moest. Over focus op drytoolavonturen nog maar niet te spreken.

Ik had vrij lage verwachtingen, want in eerste instantie vind ik drytoolen altijd behoorlijk eng. Je bijlen hebben nog weleens de neiging om van de greepjes af te schieten. Het grootste gevaar is dat je dan in jezelf prikt. Dennis gaf mijn botte doorns nog een snelle slijpbeurt en dat hielp een heleboel. Na twee inklimroutes besloot ik een M6 te proberen. Ik vond de passen behoorlijk ver en verhoudingsgewijs wel flink moeilijker dan de M5 die ik net had gedaan. Maar gradaties zijn altijd subjectief en daarom besloot ik me hier niet zoveel van aan te trekken. Na enkele strubbelingen met een boomstammetje waar je ver op moet indraaien wist ik de crux te klimmen en lag de weg naar de top open. Met flink verzuurde armen wist ik daar te komen, route getopt dus. Pas toen een andere deelnemer zei dat het een M8 was begreep ik dat ik het kaartje niet goed gelezen en dat ik mezelf voor de gek had gehouden. Misschien was het maar goed dat ik niet gezien had dat het M8 was….

Na mijn onverwachte succes in de D8 moest ik natuurlijk ook de andere moeilijke routes proberen. De D9 was niet al te moeilijk tot aan de hele nasty uitklim, en de D7 was tricky maar lukte toch ook. Daarna werd het algauw donker en heb ik nog twee makkelijkere routes gedaan. Winnen hoefde ik niet, maar vooral grappig om te merken dat het beter ging dan gedacht.

Ik gaf ook nog een kort praatje over wat de NKBV Commissie Expedities en Alpiene Topsport doet. Het doel was vooral om mensen bewust te maken van de ondersteuningsmogelijkheden die de NKBV biedt. Verder natuurlijk ook om te stimuleren om met elkaar te netwerken zodat er meer klimmers op expeditie kunnen. Ik heb zelf een aantal hele goede klimmaten via de CEAT gevonden en ik moedig daarom mensen graag aan om met elkaar in contact te komen.

Maar de belangrijkste man van de dag kwam natuurlijk op het einde van de avond.

De prijsuitreiking werd in stijl verricht door Sinterklaas en Piet. Het maakte een hele gezellige dag af.

De volgende dag vonden we trouwens een carwash die onze auto in 5 minuten weer brandschoon had gekregen :D!