Je zou verwachten dat anno 2018 alle mooie bergen op de wereld al wel eens beklommen zijn. NIET WAAR. Er zijn nog steeds honderden, zo niet duizenden toppen waar nog nooit een mens op is geweest. Wie goed zoekt en bereid is om op het avontuur op te zoeken vindt nog steeds prachtige onbeklommen bergen. Zo’n first ascent  (eerstbeklimming) gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, maar als alles meezit ga je door een fantasische ontdekkingstocht vol uitdagingen en bijzondere ervaringen. Afgelopen zomer zijn er twee Nederlandse expedities op succesvolle first ascent expedities geweest: mijn eigen expeditie naar Pakistan en de trip van de Expeditie Academie naar Kirgizië. Op 15 december geven we samen een lezing over onze avonturen.

Dit event organiseer ik samen met de ASAC. Ik vind het heel leuk dat ik samen met de Expeditie Academie een lezing geef. Ik ben als coach heel nauw bij hun project betrokken geweest en ik heb mijn best gedaan om ze goed voor te bereiden op hun eerste expeditie. Het team heeft een aantal schitterende eerstbeklimmingen kunnen doen en prachtige beelden hiervan gemaakt.

Dit wordt de eerste lezing over onze Pakistan expeditie, een premiere dus! We hebben veel gefilmd dus je wordt echt mee terug genomen naar hoe het was om de Kachqiant te beklimmen.

Datum: 15 december
Inloop: 19:30
Start lezing: 20:00
Borrel: 22:00
Locatie: Eetcafé de Oerknal, Science Park 306, Amsterdam
Toegang: gratis
Voor wie: deze lezing is voor iedereen toegankelijk, dus ook als je niet lid bent van de ASAC.

 

Afgelopen weekend was de NKBV CEAT meeting in Ettringen. Het doel was enthousiaste Nederlandse rotsklimmers, alpinisten en expeditieklimmers samen te brengen tijdens een klimweekend in de rotsen. Er waren 28 deelnemers en we vormden een gevarieerd gezelschap, met jonge NSAC honden en ervaren alpiene rotten. Centraal stond het kennismaken met nieuwe klimmaatjes, het uitwisselen van kennis en het bijpraten met oude vrienden. Samen met Niek de Jonge was ik verantwoordelijk voor de organisatie. We organiseerden dit event namens de Commissie Expedities en Alpiene Topsport (CEAT) van de NKBV.

Er werd beide dagen fanatiek geklommen in de spleten van Ettringen. Iedereen kon zelf bepalen waar en met wie hij zou gaan klimmen. Naast het klimmen vond ik de barbecue op zaterdagavond heel gezellig. Lekker met zijn allen een biertje drinken en slap ouwehoeren over klimmen. Zondag waren we redelijk op tijd weer bij de rotsen en hebben we nog een mooie hoeveelheid routes kunnen klimmen. Na afloop heb ik veel enthousiaste reacties van de deelnemers gehoord, dus volgens mij was het een geslaagd event.

Voor mij persoonlijk was het mijn tweede keer Ettringen na de expeditie. Ik heb er echt weer van genoten. Er zijn zoveel mooie routes in het gebied te doen en het klimmen voelde weer beter dan het eerste weekend direct na mijn expeditie. Tijdens de Pakistan trip was ik wel wat spieren en kracht kwijt geraakt en daarom klom ik de eerste weken na thuiskomst echt een flink niveautje lager dan voor ons avontuur. Hoogte, inspanning en weinig eten is gewoon niet zo goed voor je klimniveau. Nu ben ik al weer ruim 2 maanden terug en voel ik me veel fitter. Ik kon me goed uitleven in een paar uitdagende routes en ook voelden de crack-technieken goed na onze laatste Orco-trip. Mentaal relaxed voorklimmen in harde routes blijft daarentegen een ontwikkelpunt, en dat is iets waar ik komende tijd meer mee aan de slag wil. Het ging gelukkig best wel aardig dit weekend dus dit biedt hoop voor de komende tijd 🙂

Anyway, het was een tof weekend en ik wil zo gauw mogelijk weer naar Ettringen! Thanks allemaal! Hieronder de foto’s.

 

Liefhebbers van pizza, espresso en vette cracks kunnen hun hart ophalen in de Orco-vallei. In het Gran Paradiso-park in Noord Italië vind je het kleine dorpje Ceresole Reale. Aan alle kanten wordt je omringd door platen van gneissrots, met kenmerkende spleten tussendoor. Om die lege ruimtes tussen de rots is het allemaal te doen. De cracks van Orco zijn perfect voor mobiele zekeringen zoals cams en nuts. En om ze te kunnen klimmen mag je een breed arsenaal aan hand-, voet- en lichaamsverklemmingen in de de strijd gooien. Moe, beurs en voldaan kan je aan het einde van de dag in het dorp voor de meest heerlijke pizza’s en ijsjes gaan! Klinkt als een lekkere vakantie toch?

Waarom Orco?

Ik ben nu twee keer in Orco geweest, in oktober 2016 en augustus 2018. Na de eerste trip had ik al me voorgenomen om nog een keer terug te komen. Ik vond het klimmen erg cool. Het is voor mij vooral een gaaf gebied omdat je er mooie trad- en crack routes kan klimmen. Crackklimgebieden zijn relatief zeldzaam in Europa en Orco is van de weinige plekken waar je echt een goede hoeveelheid spleten bij elkaar hebt. Veel routes zijn korte multipitches (tot max. 8 lengtes) maar er zijn ook een aantal hele leuke single pitch sectoren. Qua klimstijl kan je veel platen, versnijdingen, spleten en schoorstenen verwachten, eigenlijk alles wat je normaal gesproken in alpiene rotsgebieden zoals Bergell en Chamonix tegenkomt. De rots is perfecte gneiss en klimt alsof je op graniet klimt.

Als je in de vallei om je heen kijkt is er rots in overvloed en kan je werkelijk overal gaan klimmen. Een kleine kanttekening is dat de hoeveelheid puur spleetklimmen ten opzichte van het totale route-aanbod relatief beperkt is. Veel routes hebben een plaat-, kant- of wandklim karakter en zijn voorzien van boorhaken. Sommige hiervan zijn erg moeilijk en worden zelden beklommen. Het gevolg is dat de meeste klimmers zich richten op dezelfde bekende spleten. En terecht, want deze populaire routes zijn van hoge kwaliteit. Maar het is dus (helaas) niet zo dat de topo volstaat met de ene na de andere splittercrack. Pure spleetklimliefhebbers zullen op een gegeven moment alles wel afgewerkt hebben (mja is dat niet in elk gebied zo??). De moeilijkheden van de cracks liggen tussen de 6a en 8b, en er is voor ieder niveau wel een mooie klassieker te vinden. De behaakte (niet-crack) routes zijn trouwens gewoon leuk om te doen, maar deze stijl kom je ook op veel andere plekken in de Alpen tegen.

De bekendste wanden zijn op het zuidwesten gericht, en daarom kan klimmen tijdens hartje zomer wel erg heet worden. Met een siësta en een goede planning is het goed te doen. Wellicht is het beter om Orco net buiten de zomer te bezoeken, als de zon minder krachtig is. Tijdens mijn bezoek in oktober 2016 was het wel flink koud als de zon onder was. De hoeveelheid zonuren is rond die tijd relatief beperkt (10.00 tot 17.00). Een huisje is dan wel zo relaxed, maar bikkelen op de camping kan natuurlijk ook.

Fanatieke aid klimmers kunnen aan de bak op de gladde wanddelen van de Caporal en de Sergent. Je vindt hier serieuze ondernemingen waarbij een portaledge en haulbag vaak noodzakelijk zijn. Wie het rustiger aan wilt doen kan zich prima vermaken op de kleine massiefjes zoals Dado, Droide en Pietra Filosofica. Je vindt hier hele leuke, afwisselende routes op boorhaken tussen 5a en 8a. Er zijn ook enkele fantastische single pitch spleten die je volledig zelf moet afzekeren. Het zijn goede gebieden om vertrouwd te raken met de klimstijl en de omgang met mobiele zekeringen. Vaak kan je in deze behaakte routes ook mobiele zekeringen plaatsen, waardoor je een veilige oefensetting creëert.

Alle mogelijkheden staan uitvoerig beschreven in de goede Engelstalige topo van Maurizio Oviglia. De topo geeft veel uitleg over de klimgeschiedenis en gaat diep in op de lokale klimethiek. Het is aan te raden om hem al van te voren te bestellen zodat je goed kan oriënteren op het gebied. Hieronder alvast een paar mogelijkheden om in de sfeer te komen.

Aangeraden routes

Diedroladruida

Deze te gekke hoekversnijding ligt in het gebiedje Droide. Dit is een route die alpiene rotsklimmers ongetwijfeld leuk zullen vinden. Ook voor sportklimmers die de stap naar trad willen maken is dit een goede keuze. De route is volledig behaakt, maar je kan hier natuurlijk altijd je zelf zekeringen leggen om te oefenen met gear plaatsen. Veel andere routes (5b t/m 7c) in dit gebiedje zijn trouwens ook erg leuk. Aanrader voor de eerste dag!

Kosterlitz boulder

Deze route, of eigenlijk high-ball boulder, is slechts 8m hoog maar toch erg de moeite waard. Het is een 6b handcrack waar je perfect op je handverklemmingen kan oefenen. Er zit een tophaak en je kan makkelijk een toprope inhangen via de achterkant van het blok. Zonder verklemmingen wordt de route loodzwaar, dus “cheaten” met laybacken levert weinig op. Er ligt een permanente crash-pad voor als je de route zonder touw klimt. Dit is alleen aan te raden als je volledig vertrouwd bent met jammen. Bij de top-out wordt de crack vuistbreed, en een val zonder touw is dan echt ver. Als je de techniek nog onder de knie moet krijgen kan je dit het beste doen op een toprope. Zo kan je je relaxed focussen op de techniek. Voor nieuwe trad-klimmers loont het daarna ook om op toprope te oefenen met het plaatsen van de cams. Voorklimmen, zekeringen plaatsen en goed jammen kan je het beste apart van elkaar leren en pas in een later stadium combineren. Het kost misschien even tijd om de techniek onder de knie te krijgen, maar daarna gaan er werelden voor je open. 🙂

Incastromania

Incastromania is een prachtige 6a van 25m die je volledig zelf moet afzekeren. Voor de startende trad-klimmer is dit een aanrader als je geoefend hebt met jammen en cams plaatsen, bijvoorbeeld op de Kosterlitz. Jammen is een must om de route relaxed te kunnen klimmen, anders wordt het veel moeilijker dan 6a. Je vindt deze route op de Sergent.

Fessera Della Disperazione

 

Niet iedereen zal deze route een aanrader vinden, maar wat mij betreft mag ie niet ontbreken. Deze fantastische off-width heeft veel indruk op mij gemaakt. Het gaat om een diagonale traverse van drie lengtes. De spleet is ongemakkelijk breed, maar je kan bijna altijd de rechterhelft van lijf in de spleet verklemmen om te rusten. Als je met je voeten buiten de spleet klimt zijn de moeilijkheden rond de 6b+. Minimaal drie grote cams maat 5 of 6 zijn wel aan te raden. Het is ook handig om een set met normale maten mee te nemen, maar die kan je niet vaak kwijt. Minder grote cams en dan doorschuiven kan misschien ook, maar hou er rekening mee dat het een diagonale lijn is waarbij je de naklimmer niet te veel pendelrisico wilt geven.

Diedro del Mistero

De Diedro del Mistero is een gave 6b crack die je volledig zelf moet afzekeren. De eerste twee lengtes zijn wat minder bijzonder, maar de de versnijding zelf is het waard. Je volgt een soort boog met een goede crack aan de binnenkant. De cammetjes liggen lekker, de handverklemmingen zitten goed maar het ontbreekt aan voettreedjes op de gladde muur. Daarom moet je toch nog even goed aan de bak in deze klassieke route.

Verdere aanraders:

• Sitting Bull (6c+). Gave crack met harde overhangende crux.
• De boulders onder de Caporal. Hele goede trainingsground voor verschillende soorten spleten.
• Classics die mij erg mooi lijken maar die ik nog niet gedaan heb: Nautilus (6a multipitch), Orecchio del Pachiderma+Rattlesnake (6b+6c), Legoland (7a/7b roofcrack).

Praktische tips

Wanneer moet je gaan?

Voorjaar, zomer of najaar. September lijkt mij een ideale maand. De zomer kan heet zijn, maar als je de warmste uren van de dag vermijdt, is het wel mogelijk.

Overnachting

Rondom Ceresole Reale vind je 3 verschillende campings. Wij sliepen op camping Casa Bianca. Dit is een prima camping waarbij het water door zonnepanelen op het toiletgebouwd wordt verwarmd. Ook zijn er kleine cabines te huur. Camping La Peschera ligt wat dichterbij de voornaamste klimmogelijkheden, maar dit is vooral handig als je geen auto hebt. In de omgeving zijn er ongetwijfeld ook huisjes te huur.

Vervoer

De reis van Amsterdam naar Orco kostte ons met de auto bijna 15 uur. Het is echt een flink eind rijden dus. Ter plekke kan je redelijk goed zonder auto uit de voeten, maar je zal lang niet bij alle gebiedjes kunnen komen. Vliegen en een auto huren kan natuurlijk ook.

Eten&drinken

Natuurlijk kan je in de Orco vallei fantastisch Italiaans eten&drinken in de lokale restaurants. De pizzeria’s Fonte Minerale (gerund door klimmers) en Tre Levanne zijn top en de ijsjes in het dorp smaken ook erg lekker!

Gear

Een 60m enkeltouw voor de single pitch gebieden en een dubbeltouw voor de multipitches. Twee of drie volledige sets cams t/m maat 3 zijn geen overbodige luxe. Grote cams zoals maat 4,5 en 6 zijn in specifieke routes noodzakelijk.

Boodschappen

Er is in Ceresole Reale alleen een klein kruidenierswinkeltje waar wij elke ochtend vers brood en kaas kochten. Je kan het beste bij een van de grote supermarkten aan het begin van de vallei veel boodschappen inslaan. Dit is algauw een uur rijden vanaf de camping.

Wat kan je nog meer doen?

Wandelen, mountainbiken en racefietsen is heel goed mogelijk. Het Gran Paradiso park is prachtig. Als je genoeg hebt van het trad klimmen kan je de sneeuw opzoeken voor een alpiene beklimming van de Gran Paradiso. De rit naar de Colle Nivolet is een fantastische beklimming op de racefiets, maar ook met auto is het de moeite waard. Het is een van de hoogste geasfalteerde wegen in Europa en het slingert eindeloos omhoog door het ruige berglandschap. De Falesia di Luca is een overhangend sportklimgebied waar je ook in de regen kan klimmen. Wel lastig te vinden, en het is aan te raden om online topo’s te raadplegen om er te komen.

Neem gerust contact op als je vragen hebt. Veel plezier alvast mocht je in Orco gaan klimmen :)!

 

Inmiddels ben ik al even terug van een 5-weekse trip naar de Hindu Raj in Pakistan. Ik heb een fantastische trip gehad, met als hoogtepunt de succesvolle beklimming van de Kachqiant. Samen met Ruud Rotte, Menno Schokker en Danny Schoch was ik tussen 3-6-2018 en 9-7-2018 op pad. Onze bestemming was de Dasbar vallei in het Hindu Raj gebergte. We waren geïnspireerd door een trip report uit 2007 van een groep Franse alpinisten. De foto van de Kachqiant sprong er duidelijk uit. Ik vond dit zo’n mooie berg dat ik heel graag er naar toe wilde. Na bijna een jaar voorbereiden ging deze droom in vervulling.

Vooropgesteld: het is eigenlijk een klein wonder dat we überhaupt op de top zijn gekomen. Het had niet veel gescheeld of Danny was vroegtijdig per helikopter geëvacueerd. Hij was ontzettend ziek, maar door een bizarre wending is hij uiteindelijk wel op de top gekomen. Maar het scheelde niet veel.

Planetmountain.com heeft een verslag gepubliceerd met een korte samenvatting van onze expeditie. Dit onderstaande verhaal is meer mijn persoonlijke belevenis.

Koorts

‘Kkggggg…..Danny hier, horen jullie mij? Over’

‘Ja, we horen je Danny,’ antwoord ik.

‘Ik heb extreem veel koorts en het gaat helemaal niet goed met me.’

Ik lig in een tent op 5000m op de Kachqiant. Menno en Ruud liggen vlak naast me in de andere tent. We zijn gisteren 1400m hoogtemeters naar boven gelopen en we willen vandaag een stuk van de graat verkennen. Ik laat de woorden op me inwerken. Hij vertelt wat voor een vreselijke nacht hij heeft gehad. De koorts houdt nu al een paar dagen aan en bereikte vannacht een hoogtepunt. Zijn hoofd voelt oververhit en hij is warrig, soms ook buiten bewustzijn. Hij heeft contact met onze expeditie arts en ze hebben over evacuatie naar het ziekenhuis in Gilgit gesproken. Jeezzz….wat een ellende! Ruud, Menno en ik besluiten direct om af te dalen om Danny verder te ondersteunen.

In het basiskamp treffen we een uitgeputte maar goed aanspreekbare Danny aan. Opties zoals chikungunya virus, malaria en denque koorts worden door onze artsen genoemd. Danny heeft het gevoel dat hij een volgende koortsaanval niet goed zal doorstaan. De artsen in Nederland raden daarom onmiddellijke evacuatie aan. Er moeten beslissingen worden genomen. We nemen het zekere voor het onzekere en we vragen onze trekking agent om een helikopter te regelen. Terug wandelen zit er echt niet in, en zitten op ezel ook niet. Dat wordt extra duidelijk als Danny drie keer onder uitgaat als hij twintig meter loopt om te plassen. Ondertussen begint hij ook aan een antibiotica kuur van 5 dagen.

De uren verstrijken. We horen dat er twee helikopters rond 19.00 komen. 22.000 dollar moet het kosten, maar gelukkig hebben we van te voren afspraken gemaakt met de NKBV verzekering. Danny voelt zich inmiddels goed genoeg om zijn tassen zelfstandig in te pakken. Alle voorbereidingen voor zijn vertrek worden getroffen. En dan komt het bericht dat de helikopter pas de volgende ochtend kan komen.

Twijfel.

In de voorafgaande uren is Danny flink opgeknapt. Wellicht door de antibiotica waar hij mee is begonnen. Evacuatie betekent waarschijnlijk einde expeditie. Hij voelt zich nu veel beter dan de dagen ervoor. Misschien dat hij nu over het meest erge punt van zijn ziekte heen is? Na overleg met onze artsen kiezen we ervoor om de redding af te blazen. Als het opnieuw slecht gaat kunnen we altijd alsnog de redding in gang zetten.

Come-back

In de dagen erna herstelt Danny heel snel en is hij gauw de oude. Het voelt vrij vanzelfsprekend om gewoon weer voor de Kachqiant te gaan. Een test wandeling naar 4600m verloopt prima voor Danny. Onze tenten staan nog op 5000m en we maken plannen om weer naar boven te gaan. Ruud voelt zich helaas niet lekker en besluit in het basiskamp te blijven. Dan maar met zijn drieën. Menno, Danny en ik sjokken in de avond naar 5000m. Overdag klimmen is geen optie door de hete temperaturen. We hebben besloten om de beklimming zo veel mogelijk in de nacht te doen, zodat we niet in de papsneeuw hoeven te klimmen. Rond 21.00 komen we aan in het kampje. We slapen uit en moeten nog de hele dag uitzitten tot het avond wordt. Ik lees het boek van de Britse klimmer Victor Saunders ter motivatie. Samen met Mick Fowler beklimt hij de Golden Pillar op Spantik, een prachtige berg een paar honderd kilometer verderop in Pakistan. Ze gaan tot het uiterste en weten na een aantal dagen technisch klimmen de top te bereiken. Inspirerend.

We vertrekken om 17.00 uit ons hoogtekampje richting de top. Na 20 minuten geven we het al op. Het tijdstip was bewust gekozen zodat we maximaal konden profiteren van de afwezigheid van de zon. Maar we zakken meteen tot onze heupen in de sneeuw. De zon is nog niet volledig onder waardoor het te warm is. Terug naar de tent, en dan om 20.00 een nieuwe poging.

De paar verstreken uren maken een redelijk verschil. Het is nu pikdonker. We passeren ons vorige hoge punt zonder problemen en we trekken de stijgijzers aan. Algauw wakkert de wind aan en wordt het bitter koud. We trekken al onze kleding aan om warm te blijven. In de diepe sneeuw is het moeizaam bewegen en is het lastig zekeringen plaatsen. Ik voel me niet slecht, maar ik merk dat mijn vertrouwen in een succesvolle beklimming steeds minder wordt. In dit tempo komen we er nooit. Vanwege de overhangende corniches aan de rechterkant en de instabiele sneeuw pakken we het touw erbij. Maar voor de voorklimmer geeft dit maar weinig extra veiligheid. Tussenzekeringen plaatsen gaat nergens, en de enige bescherming is een ingegraven ijsbijl als standplaats.

Op 5450m is het genoeg.

‘Wat gaan we doen jongens?’

‘Het is fockin koud, het is donker en er ligt 50 cm losse poeder op keihard blank ijs.’

‘Laten we naar beneden gaan.’

Geen top dus. En nog 450m link afdalen terug naar onze tenten. Ik moet me concentreren op de afdaling, maar ik ben vooral bezig met hoe we de rest van de expeditie aanpakken. Ben ik teleurgesteld of hadden we het anders moeten doen? Ik weet het eigenlijk niet zo. Het ging gewoon echt niet. We gingen te langzaam, het sporen was te vermoeiend en de top was nog heel ver weg. En wil ik eigenlijk wel nog een keer in deze vervelende, enigszins riskante condities klimmen? Maar wat als we toch een tent meenemen de graat op? Langzaam raak ik meer overtuigd van het idee dat we het nogmaals moeten proberen. Ik peil mijn idee bij Danny. Hij heeft vergelijkbare gedachten. We hakken de knoop door om er nog een keer voor te gaan. Wie niet waagt, wie niet wint.

Menno hoort onze overwegingen aan, maar besluit de spullen van Ruud en hem naar beneden te brengen. Liever een nieuw avontuur op de Chiantir Chish, de berg aan de overkant van het dal, dan voor de zoveelste keer de aanloop naar de Kachqiant te doen en in die slechte sneeuw te moeten ploeteren. Ik kan me die keus heel goed voorstellen. We splitsen op dus. Maar eerst herstellen in base-camp.

Toppoging

Op Danny zijn 35^e verjaardag gaan we opnieuw naar onze tenten op 5000m. De kok heeft ons helemaal volgestopt met een zelfgebakken taart en liters soep. Er ligt verse sneeuw vanaf 4500m maar het weerbericht is goed voor de komende dagen. Maar er zijn wel een paar grote vraagtekens. Hoe is de sneeuw? Kunnen we vanaf ons vorige hoogste punt de oversteek maken naar de topwand? En vinden we een goede plek voor onze tent halverwege de graat?

We zetten de wekker om 1.00 maar we presteren het om pas rond 3.30 te starten met klimmen. De rugzakken zijn groot en zwaar. We hebben eten en gas voor 4 dagen en we hebben een tent, slaapzak en mat mee. In de slechte sneeuw kunnen we toch niet zekeren dus het touw en al het klimmateriaal blijft in de tas zitten. Het spoor van vorige poging is grotendeels dicht gesneeuwd maar toch geeft het enige extra stabiliteit. En zonder touw kunnen we een stuk sneller bewegen dan de vorige keer.

De stijl van klimmen komt nog het meest overeen met het overwinnen van een lastige, poederachtige bergschrund. Knieën in de sneeuw duwen, ijsbijlen diep weg rammen en dan zoveel mogelijk druk houden op je armen zodat je benen niet alsnog naar beneden zakken. Maar dit dan 10x achter elkaar. Het gaat tergend langzaam maar toch komen we beetje bij beetje vooruit.

Op 5450m wordt het spannend. De vorige keer draaiden we hier om. Vanaf nu is het onbekend terrein. We gaan voor de traverse door de 50 graden steile flank, zo’n 50m onder de graat. Als standplaats hebben we een T-anker. Ik klim de lengte voor. Om de 5 meter graaf ik een kuil, in de hoop dat ik goed ijs onder de sneeuw vind voor een ijsboor. Tevergeefs. 50 graden sneeuw vind ik normaal gesproken een eitje, maar dit is echt andere koek. De treden die ik uit trap zijn instabiel en met mijn bijlen heb ik geen enkele houvast. Na 30m zijwaarts traverseren draai ik een boor in het ijs waarvan ik weet dat hij eigenlijk waardeloos is.

De stemmen in mijn hoofd gaan aan.

‘Hier mag je echt niet vallen.’

‘Drie solide punten diep in de sneeuw en dan pas het vierde bewegen.’

‘Hoe ga ik Danny straks hier langs zekeren?’

Maar dan heb ik geluk. Na 45m klimmen kan ik een redelijke ijsboor draaien in goed ijs. En als het 60m touw volledig op is en ik om het hoekje klim, vind ik een strook met hard blauw ijs. Ik draai twee goede ijsboren en dan mag Danny de traverse starten. Bij een val zal hij waarschijnlijk 40 meter naar beneden glijden voordat het touw hem kan opvangen. Maar gelukkig houdt hij het hoofd helemaal koel en hij voegt zich bij mij op de stand. De volgende lengte is voor zijn rekening. Gelukkig nu meer naar boven dan opzij. Eerst ijs met goede zekeringen, daarna weer dezelfde diepe poeder. Het is echt keihard werken en Danny heeft bijna een uur nodig om 60m af te leggen. Maar we zijn bijna op de graat waar we onze tent willen plaatsen. Ik vecht mezelf de volgende 40m naar boven. Het is vrij cruciaal dat we hier een goede plek vinden om te overnachten.

‘Hier is echt de perfecte plek voor onze tent!’, schreeuw ik. Ik sta op een vlak platform van 10m bij 30m. Dit had ik niet durven dromen. Het is 11.30 in de ochtend en we zitten op 5500m. Alle tijd nog om energie te tanken voor de dag van morgen. De rest van de dag slapen we in de tent en smelten we sneeuw. We praten veel en overleggen over onze strategie. Het voelt voor ons beiden spannend en uitdagend.

Diepe sneeuw

De wekker gaat om 1.00. Ik heb redelijk goed geslapen. Het weer is goed en er staat nauwelijks wind. Toch is er ook onzekerheid over wat deze dag gaat brengen. We moeten in hele lastige condities klimmen, en vooral voor de afdaling ben ik gespannen. Waarschijnlijk zijn we dan helemaal gesloopt en moeten we in steil terrein nog veel afklimmen en abseilen. Kunnen we straks überhaupt wel goede punten vinden om aan te zekeren? Vervelend is ook dat onze sateliettelefoon geen bereik heeft. Dat betekent dat we nu geen redding meer kunnen inroepen. Toch staat het besluit vast om gewoon te gaan.

Een boks bij de bergschrund en dan starten we. We moeten alles uitzekeren. De sneeuw is te slecht om solo te klimmen en er zitten veel stukken ijs tussendoor. We klimmen verschillende passages 70 graden ijs. Het is mooi technisch klimmen, maar de fun duurt niet lang. Het is vooral het waden door de diepe instabiele sneeuw die onze klim moeilijk maakt. We gaan langzaam. Een uur per touwlengte van 60m. En de wind trekt aan.

Danny komt als eerste aan op de schouder op 5750m. Het is 11:30. Best wel laat en we zijn pas op de helft van het aantal hoogtemeters dat we moeten afleggen. Ik heb 1,5uur in de wind staan zekeren en ik word zelfs niet warm als ik eenmaal de lengte heb nageklommen. Dit is de eerste vlakke plek sinds uren, maar ik heb het zo koud dat ik sta te klappertanden. Ik heb relatief lichte bergschoenen en ik heb al een hele tijd last van ijskoude tenen. Vanuit het basiskamp leek het alsof we nu makkelijk naar de top kunnen lopen, dus ik spoor Danny aan om gauw door te gaan. Ik moet echt gaan bewegen, anders raak ik te ver onderkoeld. Ik haal mijn wandelstokken van mijn rugzak en begin met sporen. Al na dertig meter loop ik vast in de kniediepe sneeuw. Ik voel aan mijn stijgijzers dat ik op blank ijs sta. Shit! Het is best steil en het voelt riskant. En we zijn echt al flink moe aan het worden. De wandelstokken kunnen weer op de tas en ik pak moedeloos mijn ijsbijlen er weer bij. Gelukkig heb ik het weer warm. Dat wel.

‘Als het zo doorgaat is het niet verantwoord om door te gaan naar de top’, zeg ik tegen Danny.

‘Ja misschien. Maar of we nou op de top komen of hier omdraaien, een tricky afdaling wordt het sowieso wel, dus we kunnen net zo nog even doorgaan.’

Ik begrijp hem heel goed en tegelijk weet ik dat het een kromme redenatie is. Er is eigenlijk geen echt doorslaggevende reden om te gaan afdalen, behalve dat onze voortgang extreem traag gaat. Tegelijkertijd kan te lang door pushen precies de druppel zijn die de emmer doet overlopen. We spreken af dat we bovenop de hoger gelegen serac onze beslissing nemen. Het is Danny zijn beurt om te sporen door de diepe sneeuw. Het is een kwestie van heel voorzichtig je gewicht verplaatsen want anders zak je gewoon weer genadeloos naar beneden. Zelfs als naklimmer zak je regelmatig door de treden heen.

60m hoger staan we naast de serac en zien we nog helemaal niet waar de top ligt. Ik besluit links van de graat verder te klimmen. Bij elke stap die ik doe, glijdt mijn voet terug naar de plek waar hij vandaan komt. Verder bewegen gaat gewoon echt niet meer, wat ik ook probeer. Boven mijn knieen is een flinke sneeuwoverhang ontstaan. Dan maar via de ijsgraat rechts. Het graatje is steil en smal, en het ijs is keihard. Hijgend werk ik mezelf naar boven en maak ik stand aan twee goede ijsboren. Ik ben bekaf door deze lengte, maar het vervolg ziet er beter uit. Dit zou weleens een cruciale passage geweest kunnen zijn. Maar helaas is de top is nog niet in zicht. Hoe ver zou het nog zijn?

Danny gaat door. Nog 20m ijs en dan is er weer sneeuw. Hij plaatst twee zekeringen en volgt dan de graat. Ik zie dat er veel sneeuwluifels gevormd zijn op de graat, en dan verzink ik in gedachten. Gedachteloos geef ik het touw uit tot ik een schreeuw hoor. Met luid kabaal dendert links van mij een gigantische hoeveelheid sneeuw naar beneden.

‘Wow, ik zakte met één been door de corniche!’

50 meter boven mij heeft Danny zijn linkerbeen uit de afgrond getrokken, en onder mij glijdt de sneeuwlawine verder. Ik zie hem opzij kruipen, en hij geeft aan dat hij ok is. Pfoe! Gelukkig zitten we aan touw en hebben we goede tussenzekeringen. Wel voel ik enig schuldgevoel: ik had natuurlijk alerter moeten zijn toen ik de luifels zag, maar ik had niet door dat Danny zo dicht bij de afgrond kwam.

We ploeteren door. De graat is niet meer steil, maar de sneeuw blijft diep. Ik wil dat het klaar is. Waar blijft die verdomde top nou? Het zou al schelen als we tenminste kunnen zien hoe ver het nog is. Aan lopende zekering gaan we verder. De sneeuw wordt geleidelijk iets beter. Na elke 30 stappen moet ik stil staan om weer op adem te komen. Dan weer een steiler stukje. Ik kruip op handen en voeten naar boven, zodat er minder druk is op mijn benen. Ik begin steeds meer te hopen dat we het echt gaan halen, maar ik blijf bang voor vervelende verrassingen. Niet te vroeg juichen. Dan iets wat de misschien de top kan zijn. Ik krijg een brok in mijn keel en ga hijgend door. Nee, daar achter gaat het weer verder omhoog. 3m afstand houden tot de graat, zodat je niet door de luifels heen zakt. Doorgaan en de moeiheid negeren. Danny zit 60m achter me en volgt in het spoor. Naar de corniche, dat lijkt de echte top. Nog een paar passen verder en dan ik zie dat de graat achter de sneeuwluifel weer naar beneden gaat. Dit lijkt de echte top. De laatste passen zijn loodzwaar, maar door de euforie maakt het allemaal niks meer uit.

‘Ik sta op de top!!!’

Danny staat even later naast me. Wat een blijdschap en opluchting. Maar we voelen ook spanning voor de afdaling. We hebben echt flink gepusht en we zijn allebei heel erg moe. Het is al 16.00 in de middag en we hebben nog een hele lastige afdaling voor de boeg. Het voelt niet goed dat het al zo laat is, maar we nemen de tijd op de top. Eten en drinken is nu heel belangrijk voor een veilige afdaling. De satelliet telefoon heeft weer bereik en we sturen een sms naar Menno en Ruud. De GPS geeft een hoogte van 5990m aan. Een laatste foto en dan starten we de afdaling. Nu geen fouten maken. Het gaat om levend beneden komen. Geen risico’s, alles back-uppen en uitzekeren. Dan komen we er wel.

Laatste loodjes

Ik zweet, mijn voeten branden en mijn schouders zijn beurs door de rugzak van 25 kilo. We zijn op 3800m en zijn bezig met het laatste deel van de afdaling naar het basiskamp. Ik ben kapot, maar ik weet dat er nu niks meer mis gaat. De eindeloze afdaling  met abseils aan abalakovs en steile ongezekerde sneeuwpassages lijkt alweer lang geleden. Alles in het donker, om met koude temperaturen door de sneeuw te gaan. We hadden 9 uur nodig om van de top in ons kampje op 5500m te komen. De volgende dag uitslapen, de hitte overdag uitzitten en dan in de avond nog eens 6 uur afdalen om de locatie van ons kamp op 5000m te bereiken. Dat ligt nu achter ons. Nu resten alleen nog de laatste loodjes van de weg terug.

Plotseling hoor ik Danny roepen. Saleh, Abbas en de politieagent lopen ons tegemoet. We krijgen een bloemenkrans omgehangen en ze zijn heel opgelucht om ons te zien. Koude cola en koekjes komen tevoorschijn. Saleh vertelt dat hij de hele beklimming heeft kunnen volgen door de verrekijker. Ze nemen onze rugzakken over en dan volgt de laatste etappe. Ik voel me opeens zo licht al een veertje door de afwezigheid van de rugzak en door de extra zuurstof in de lucht. Menno en Ruud zijn al terug in het basiskamp. Het is goed om elkaar weer te zien. Helaas hebben ze de top van Chiantir Chish niet kunnen bereiken, maar ze hebben wel een mooi avontuur beleefd.

We genieten van onze terugkeer in het basiskamp en we worden verwend met heerlijk eten. In de avond komen de dragers aan, want de volgende dag moeten we alweer teruglopen naar de bewoonde wereld. De Pakistanen maken een gigantisch vreugdevuur. Ik ga met een gelukkig gevoel slapen.

Terugblik

De beklimming van de Kachqiant was de ervaring waar ik al lange tijd op zoek naar was. Het was een tof avontuur, een beproeving en een groot leerproces. Voor mij was het een jarenlange droom om een technische eerstbeklimming te doen op een mooie berg van boven de 6000m. Ok, qua hoogte is het waarschijnlijk net niet gelukt (de gps gaf 5990m aan), maar het doel voelt als bereikt ;-). Dat geeft natuurlijk veel voldoening. Daarnaast voelt het goed dat niet alleen de beklimming zelf is gelukt, maar ook de organisatie eromheen. Na de expeditie van 2016 (waar we met veel tegenslag te maken hadden) was ik deze keer extra gericht op de voorbereiding. Een expeditie heeft best veel complexe kanten en er moet een hoop geregeld worden. We hebben heel wat vrije uurtjes aan dit project besteed. Een top is dan een mooie bekroning.

Toch is een top alleen maar het hoogste punt van een berg, en dat is nooit belangrijker dan je eigen gezondheid of geluk. Ons topsucces kwam in een heel ander perspectief te staan toen bleek dat Danny na thuiskomst opnieuw weer heel erg ziek was geworden. Een paar dagen na thuiskomst appte hij dat hij was opgenomen in het ziekenhuis. Opnieuw heel erg ziek en de diagnose onbekend. Maar met de verschijnselen van malaria, denque koorts, Japanse Encafilitis of hersenvliesontsteking. Na een paar dagen mocht hij weer naar huis. We hebben samen bij hem thuis in de tuin wat gegeten en hij leek weer iets aan de betere hand.

Een paar dagen later verslechterde de situatie, en raakte Danny buiten bewustzijn. Hij is uiteindelijk met de ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd. Daar werd vastgesteld dat hij een hersenvliesontsteking heeft die waarschijnlijk wordt veroorzaakt door Lyme. Echt klotenieuws. Danny reageert nu gelukkig goed op de antibiotica en gaat zich nu richten op zijn herstel. Laten we hopen dat hij gauw weer helemaal de oude is!

De NKBV CEAT ondersteunde onze expeditie met een financiële bijdrage en het uitlenen van spullen zoals Black Diamond Eldorado tenten, zonnepanelen, satteliettelefoons, radio’s en branders. Het NKBV Jeugd&Natuurfonds gaf nog extra financiële ondersteuning. Danny en ik hebben ook veel The North Face en Petzl materialen gebruikt die we via de Expeditie Academie hebben gekregen. Via Klimwinkel hebben we allerlei verschillende materialen besteld, zodat we precies de items meehadden die we wilden. Dit is erg fijne support, bedankt!

In de nacht van 4/5 mei organiseerde ik voor de tweede keer de Adventure Race Amsterdam (ARA). Dit is een 14 uurs multi-sport race waarbij je moet fietsen, hardlopen, steppen en kanovaren. Je neemt het in teams van vier personen tegen elkaar op. Het doel is om zo veel mogelijk checkpunten te verzamelen binnen de gestelde tijd. Je hebt alleen landkaarten, een kompas en een velletje met hints tot je beschikking. Je telefoon met Google Maps erbij pakken is natuurlijk vals spelen…

Het idee voor de ARA komt van de Battle of the Sacs (BOTS), een adventure race die door de Nederlandse Studenten Alpen Club (NSAC) wordt georganiseerd. Ik vond dit zo’n gaaf evenement dat het me leuk leek om dit ook in Amsterdam op te zetten voor de verschillende studentenverenigingen. Tijdens het 40-jarige jubileum van het USC in 2017 hebben we de eerste editie georganiseerd. Een dergelijke race (voor het eerst) organiseren bleek niet makkelijk, maar gelukkig was het zo’n succes dat we voor een tweede editie zijn gegaan.

Het team met de ASAC-meiden

 

 

Ook deze keer zijn we weer voor een samenwerking tussen ASAC en het USC gegaan. Mijn ASAC vrienden Jeroen, Julius, Coen en Adam hebben maandenlang aan een mooi parcours gewerkt, en mijn USC-collega’s en ik zorgden voor de organisatie en de logistiek. Maar ik was natuurlijk ook benieuwd hoe het parcours zou worden. Jeroen en ik gingen begin maart op pad- gevoelstemperatuur -10 en windkracht 6- om het parcours te testen. Echt, ik ben lang niet meer zo moe geworden als die nacht. Maar toen zag ik al dat we een hele gave race voor de boeg hadden.

Voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden. Ik vind een klimexpeditie naar de Karakorum makkelijker om te organiseren dan een adventure race. Je moet alles heel goed uitdenken en controleren. Een klein cijfertje verkeerd en je moet enkele uren voor de race nog 30 proloog kaartjes overnieuw lamineren. Maar we hadden keihard gewerkt om het goed voor te bereiden en we hadden het onder controle. De race zelf gaat in één grote flow voorbij. Ik heb de hele nacht niet geslapen, ik wilde het circus van dichtbij meemaken en ik wilde paraat staan als er iets zou gebeuren.

 

Finish

De finish was het hoogtepunt en die wil ik graag in detail beschrijven.

———-

Op zaterdag 12.00 moet iedereen gefinisht zijn, anders volgen er strafpunten. Om 11:50 zijn er nog maar een paar teams binnen. De spanning stijgt bij Jeroen en mij. De muziek pompt op de achtergrond. Hebben we de laatste etappe niet te lang gemaakt?

Om 11:55 komt een grote groep het Science Park opgesprint. ‘De brug bij Zeeburg stond open, en we hebben ons helemaal verrot gesprint.’ Ik voel de uitputting en de opluchting bij de deelnemers ervan af spatten en ik neem met kippenvel alle kaartjes aan. 11:58. De minuten tikken weg. Er missen nog een paar teams. Ik zie aan alle deelnemers dat ze in het laatste uur tot het uiterste zijn gegaan om op tijd bij de finish te zijn. Ik voel tranen opkomen, iets dat ik niet zo begrijp, maar dat ik eerder heb ervaren toen ik bij de finish van de Amsterdam Marathon stond. Sporters die lijden maar het gehaald hebben, dat maakt iets los.

12.03. Alle teams zijn binnen, een paar hebben wat strafpunten gekregen, maar het stelt niet veel voor. Alles is gelukt. De reacties van de teams zijn fantastisch om te horen. De race is vlekkeloos verlopen en ik ben vooral onder de indruk van de wilskracht en het doorzettingsvermogen van de deelnemers. Wauw, het was al het voorbereidende werk dubbel en dwars waard.

Om 17.00 plof ik in mijn bed en slaap ik 15 uur onafgebroken.

Iedereen bedankt, en hopelijk tot volgend jaar bij de volgende editie.

Ik ben in de afgelopen weken weer twee keer in Ettringen geweest. De afzekering is hier deels traditioneel (eigen zekeringen plaatsen) en de klimstijl vraagt om goede beheersing van de spleetklimtechnieken. Ik vind het altijd een fantastische plek om te klimmen.

Het was weer enigzins inkomen, zowel op fysiek als mentaal vlak. Het jammen in handcracks voelt tegenwoordig bijna als een tweede natuur. Daarentegen is off-width klimmen, oftewel klimmen in spleten breder dan je vuist, maar smaller dan je eigen lichaam, nog steeds totaal niet mijn ding. Het kwartje valt gewoon nog niet. Verklemde voeten glibberen kansloos terug naar beneden, en met mijn handen weet ik me geen raad. Genoeg te leren nog….

Ik ben daarnaast weer een paar oude projectjes ingestapt. In eerste instantie voelde alles erg zwaar, maar gaandeweg kwam er progressie. Dat geeft goede motivatie en als het even kan spring ik komende tijd een paar keer in de auto naar Ettringen.

 

 

 

Psyched! Een jarenlange droom komt uit. Deze zomer ga ik in de Hindu Raj klimmen in Pakistan. Samen met Ruud, Menno en Danny ga ik 5 weken op pad. We hebben enkele prachtige doelen op het oog rond de 6000m. De foto’s zijn van F. Tolle, thanks voor de inspiratie!